Carteis premiados Correlingua 14

Este pasado martes entregamos os premios aos mellores carteis que participaron no Correlingua 14. Velaquí temos aos premiados cos seus carteis. Parabéns a todos!

Reunido o xurado o 22 de maio de 2014, e vista a calidade dos carteis presentados, decidiu outorgar nesta ocasión tres premios aos carteis cos lemas:
"Que non che coma a lingua o gato", realizado por Rafel Pena, Alex Pavón e Maino Ares, alumnos de 1º A
"Non permitas que che prohiban falar galego", de Cristina López Muras e Aida Eiriz Pérez, de 1º B
"-O galego é a miña vida enteira!
-Pois pensei que era eu..." , realizado por Carla Filloy, Celtia Ansemil, Diego Cangas e Juan Ares, de 3º B

1º accésit de relato curto do Concurso Mª Vitoria Taboada

1º accésit:

Pero antes, de quen era?

 Este é o ano 2013, un ano que poderiamos dicir que foi malo para Galicia e para España en xeral. Será cousa do número 13? Non o creo, porque os anteriores tamén foron malos, mesmo me atrevería a dicir que peores ca este, e non tiñan este fatídico número. Podería contar moitas historias pero esta concretamente resúltame moi entrañable. Trátase dunha nena de catro anos, Uxía, que vivía nunha pequena aldea de Ourense con seus pais, Xan e Anxos, e coa súa irmá pequena de dous anos, Sabela. Seu pai traballaba de albanel e súa nai cosía para unha coñecida boutique. Aínda que a boutique era de alta costura, Anxos cosía día e noite para sacar un soldo decente.

De súpeto, sen saber moi ben como nin por que, apareceu a crise e Xan quedou sen traballo. Ao principio conseguía, aínda que con dificultade, facer algunha chapuza pola súa conta, pero isto tamén se foi acabando e, finalmente, quedou no paro. Anxos veuse na obriga de dedicar máis horas á costura para poder sacar adiante a toda a súa familia.

Xan decidiu dedicarse ao cultivo da horta para, cando menos, ter algo que comer e tamén pasar as horas un pouco entretido e sobre todo sentirse útil. Sabela estaba encantada con esa idea porque seu pai estaba na casa todos os días e tamén porque lle encantaba axudalo a plantar leitugas e todo tipo de hortalizas pero, sobre todo, o que máis lle gustaba era ir cun cesto recoller tomates e pementos. Sabela dicíalle a seu pai todos os días que ela cando fose grande quería ser coma el e plantar moitas leitugas, tomates, pementos, cenorias e sobre todo berenxenas, pola súa cor tan bonita.

Uxía e Sabela tiñan dúas curmás de 10 e 12 anos, María e Carme, que vivían en Vigo e ás que lles daban toda a roupa que lles ía quedando pequena para que, xa que os pais de Uxía estaban nunha mala situación, non tivesen que gastar tantos cartos mercándolles roupa. Despois de Uxía esa roupa pasaría para Sabela.

Uxía púñase moi contenta cada vez que herdaba algunha peza de roupa das súas primas. A pregunta que ela lle facía á súa nai sempre era a mesma:

—De quen era antes?

Anxos sempre lle respondía moi contenta, pero á súa vez un pouco triste porque non lle podía mercar nada novo:

—Antes era das túas curmás de Vigo.

Tantas e tantas cousas herdara Uxía das súas curmás que un día súa nai fíxolle un vestido novo para a festa da cidade e ela, como de costume, preguntoulle de quen fora antes. A nai contestoulle:

—Este vestido é novo Uxía, é teu. Fíxeno eu para ti e estalo estreando.

Pero a nena non o entendía e seguía facendo a mesma pregunta unha e outra vez. A nai, sen saber como explicarlle a Uxía que o vestido non fora de ninguén antes, díxolle que era seu e despois pasaría para a súa irmá Sabela. Uxía, un pouco triste, contestou:

—Vale mamá, pero eu quero que antes de ser meu sexa das miñas primas.

Uxía era moi feliz traballando con seu pai e poñendo a roupa das súas primas e seguiu moito tempo facendo a mesma pregunta: “Pero antes, de quen era?”.

Helena Pereiras Villamayor

2º accésit de relato curto do Concurso Mª Vitoria Taboada

2º accésit:

O padriño de Xosé
Esta é a historia dun rapaz normal de catorce anos chamado Xosé, un nome común da súa terra. Xosé non sabía que, de súpeto, ía topar con unha das cousas máis importantes da súa vida. Era un rapaz pícaro, moi falador, moi amigable, pero sobre todo cabe destacar que era moi humilde e calado; xa que el queríalle moito ao seu padriño Arsenio, que faleceu cando tan só tiña sete anos por un cancro de pulmón, el admiraba a seu padriño máis que a nada, contáballe como tivo que emigrar a Suíza con vinte anos entre moitas máis historias, e o seu padriño foi un exemplo a seguir para el.
 Xosé vivía nunha aldea, cerca dunha pequena canteira da cal lle contou historias do pasado o seu padriño, esta situábase a medio quilómetro da súa casa e ao carón do río, á cal sempre se achegaban el e mais os seus amigos, Víctor e Manolo, para ir merendar, ata que se decatou súa nai e case non queda vivo do que lle berraron por acercarse ata a canteira; el, cavilando o porqué do enfado da súa nai, quedou intrigado co que alí acontecía e que provocara tal enfado na súa nai, ao día seguinte púxose de acordo cos seus compañeiros para facer unha escapada nocturna a dita canteira; aquela noite, cando saíu pola fiestra para fóra onde o agardaban Manolo e Víctor para ir á canteira, decatouse de que as curuxas estaban a oulear preto do río, isto recordoulle que o seu padriño lle contara unha historia sobre que as curuxas poden predicir a morte, pero pese a iso, a súa intriga era moito maior ao medo que estaba a pasar e non lle dixo nada aos seus compañeiros. Xa chegando á canteira, os calafríos entre eles tres aumentaban máis e máis e, a medida que se facían camiño entre os chopos, este ía sendo tamén máis tenebroso. De súpeto, Xosé viu unha luz que alumeaba toda a canteira, e quedou perplexo, os seus compañeiros preguntáronlle que lle acontecera logo de lle ver a cara de parvo que lle quedara, e el só dixo de seguir camiñando, en silencio matinou por que viu unha luz e chegou á conclusión de que era polo sono. Cando chegaron a dita canteira coas súas lanternas, déronse conta de que alí non acontecía nada, estaba todo deserto, simplemente había un montón de terra, un cepo de madeira e un pico nun recuncho. Buscaron ata máis non poder, e tal foi a decepción de Xosé ao non topar con nada, que colleu o pico na man dereita e tirouno contra un dos lados da canteira; xa dado a volta e disposto a abrir camiño cara á casa, escoitou un pequeno golpe parecido ao dunha martelada contra a madeira, deu a volta e botou a andar cara ao estraño lugar que acabara de descubrir, estaba tapado pola terra que había amontoada, sacárona de diante e topáronse cunha porta de madeira, abriuna cun minucioso coidado e topou unha pequena sala, na cal había unhas candeas, unha pluma, un escritorio tallado polo seu avó, que era carpinteiro, e un morico de libros e follas escritas ciscadas sobre a mesa, na cal destacaba unha que dicía: “Á fin, topaches o meu recuncho meu querido amigo Xosé, no cal podo deixar algo de min e da miña historia, pese a que tivera que emigrar a Suíza, aquí deixo a miña vida en relatos e todas as historias que non puiden rematar de contarche, quérote.”
 Xosé non foi capaz de ocultar as súas emocións ao ler a folla que lle deixara escrita seu padriño só para el. Pediulles a Manolo e a Víctor que non dixesen un pío do que viran esa noite, e así foi. Finalmente, volveron todos ás súas casas, e dende aquela, Xosé foi visitar a canteira todas as noites para ler as memorias e historias que lle deixou o seu padriño coa luz das candeas para darlle máis emoción e ao mesmo tempo intriga. Con todo o que aprendeu Xosé do que leu do que seu padriño lle deixou, chegou á conclusión a medida que pasaba o tempo de que seu padriño non lle deu a vida, pero si lle ensinou a vivila; sen dúbida, hai cousas que nin os cartos substitúen, e ter as memorias do seu padriño Arsenio era unha para Xosé. 

Marín Villar Gil

1º premio de microrrelatos do Concurso Mª Vitoria Taboada

MICRORRELATO:1º Premio:


 

Dous saltóns

   Unha vez dous saltóns pelexaron. Un cría que era o mellor e que saltaba moito máis alto, o outro dicíalle que non, que el era moito mellor porque saltaba máis lonxe. Nisto que mediante a discusión, cansados un do outro, un dixo: “Comprobémolo agora mesmiño e acabouse” Así que alá foron. Chegaron ao prado máis grande, longo e coas mellores herbas que había na comarca e decidiron que aquel era o lugar ideal. O primeiro deu un chimpo tan grande que chegou ata a outra esquina do prado, pero como as herbas estaban tan grandes e o prado era tan longo o outro daba chimpos e máis chimpos, mais non conseguía ver o compañeiro. Os dous berraban todo o que podían, pero non se podían oír porque estaban moi lonxe. Aburridos de discutir por algo que non lles pagaba a pena acordaron volver ao lugar de inicio para facer as paces. Cando xa estaban un a carón do outro decididos a facelas paces, déronse conta de que un era amarelo e outro verde, e de novo volveron discutir dicíndolle un ao outro que era o mellor. Así pasaron toda a tarde, pero ao final do día xa estaban cansados de discutir por parvadas, entón entenderon que a súa amizade era moito máis forte que as súas diferenzas e dende aquel momento souberon que os dous eran os mellores, cada un na súa cousa.

O cocho Manolito

  Os veciños da vila acordaron todos ordenar as súas adegas e sacar as cousas que xa non valían para nada á rúa principal, aquilo era unha desfeita: colchóns, ferros oxidados, televisores antigos, tubos, táboas que xa non había por onde coller... en fin, unha catástrofe. Logo de moito ollar para elas empezaron a enredar coas cousas e sen case darse conta comezaron a amontoalas dunha forma moi ordenada e curiosa. Entre todos quedaran cos cacharros vellos formando un gran cocho. Cando se deron conta botáronse todos a rir. Viron que na punta do fociño tiña un letreiro ben grande que poñía “Benvido Manolito”, de novo comezaron todos a rir e alguén berrou: “Será o cocho Manolito!”. Aos veciños gustoulle a idea e como xa estaba na rúa principal pareceulles ben que quedase alí e dende aquel día fose o símbolo da vila. A partir de entón, por esa data todos os anos se celebra unha festa na que o que se fai é gozar de todos os diversos manxares do porco, os máis vellos contan a historia de como se construíu o cocho Manolito e logo móntase unha gran troula arredor súa.

Raro individuo de cidade

  Aquel bichiño tan pequeno era moi peculiar. Tiña unhas orellas longas, longas e con elas podía oír todo o que se dicía naquela cidade; tiña unhas patas pequeniñas, pequeniñas e andaba veloz coma un raio, un pouco aquí e ao segundo acolá; tiña un gran bigote, moi espeso; tiña uns ollos grandes coma pratos, un azul e o outro vermello, tiña tamén unha barriga enorme e redonda coma un queixo, nela cabíalle todo o que atopaba por diante, mais tíñache unha boca ben pequeniña. Este bichiño tiña algo especial, pero ninguén conseguía saber o que era, os cidadáns víano e todos quedaban abraiados. O bichiño, canso de escoitar tantas voces na súa cabeza que o tiñan tolo, canso de andar de aquí para alá sen poder parar a contemplar nin a paisaxe que o rodeaba, canso de que todo o mundo o mirase con esa cara de abraio, colleu a súa maleta e marchou en busca dun lugar tranquilo no que poder estar acougado e relaxado, soamente escoitando o son da natureza, sen que ninguén o mirase, sen ter présa porque non tiña ningún lugar ao que chegar a tempo. Dende ese día todos os cidadáns sentían que na cidade faltaba algo, pero non caian na certeza de que aquel bichiño marchara para sempre a un lugar tranquilo. Aquel tal bichiño resultou ser un bichiño moi especial, un gran bicho máxico.

                                                  Sonia Framiñán González

Accésit de poesía do Concurso Mª Vitoria Taboada

Poesía, accésit:

GRANATE

O coello de Alicia que me guía

Pintando as rosas de vermello

Cae pola toco

Florece, murcha

Adormece, resucita

Anxos escuros

que lle brindan murmurios

Ás negras, intencións claras.

Escóndete

Poden ver todas as túas inseguridades, almiña podre.

Non creo todo o que vexo,

non digo todo o que penso

calo todas as verdades.

Intenta camuflarte.

Sendo escoura,

estas maxestades caídas coñecen a túa historia.

Reverénciate cara á morte.

Halos, pureza.

Veleno nas veas.

Non é suicidio

se por dentro estás xa completamente baleiro.

Coma o rumor dun río.

Coma a seca que chega despois.

Corre o sangue.

Anda o sangue.

Para o sangue.

Para a vida.

RUBÍ

Ollos de cristal

Luz de vendaval

Bágoas de chumbo

Pesan nas meixelas

Esa boneca de trapo que ninguén quere

Espertou do seu sono e comezou o pesadelo

A triste ilusión dun cadáver que respira

Chamando por un corazón sen negróns

xace nun ataúde

sen velas

sen flores

sen choros

sen cores.

Sendo unha pantasma cargando un abrigo de carne e óso.

Unha alma rota por todos eles.

Por todas vós.

Ata a corda, afía a coitela, dispara a arma...

Voan paxaros engaiolados.

ESCARLATA

Afogada no seu propio mar

zoada na súa propia marea.

Arde coma Roma

fría coma un caramelo.

Un león que non recoñece o seu reflexo no lago.

Non pode soportar

as pedras que tiran a dar.

Os monstros inquilinos nela.

Miña xoia, mente insalubre.

Voan balas, dan no branco

No negro da promesa esquecida.

No vermello do sangue verquido.

A maquillaxe dun sorriso perdido,

encontráronme  queimado en cinzas,

coma un ritual

un musical

unha pantomima

Unha obra que xamais se estreará

Non se oen aplausos.

Só as campás.

                                            Mariña Castro Fontao

Os premiados do 1º Concurso literario Mª Vitoria Taboada

Reproducimos o comunicado do xurado do 1º Concurso literario Mª Vitoria Taboada de Poesía, Relato curto e Microrrelato convocado polo ENDL do IES Aller Ulloa de Lalín. Como podedes comprobar, choveron os premios ao alumnado do Colmeiro: Mariña Castro Fontao, María Framiñán Davila, Helena Pereiras Villamayor e Marín Villar Gil.

Logo dunhas arduas e longas deliberacións e após dunha rigorosa análise dos textos participantes, por fin xa temos gañadores do 1º Concurso Mª Vitoria Taboada de Poesía, Relato curto e Microrrelato.

Os xurados das tres modalidades a concurso emitiron os seguintes fallos:

POESÍA:

O xurado integrado por: Carlos Míguez Macho (Dep. de Lingua Castelá e Literatura), Mª Pilar Espiño Espantoso (Dep. de Lingua e Literatura Galega) e Ángeles García Otero (Dep. de Matemáticas) acordan por unanimidade outorgar o 1º Premio Mª Vitoria Taboada de Poesía aos poemas de asinados co pseudónimo de  "Moraima" que corresponde a Eva González Blanco: "Pola súa apaixonada descrición da dor pola perda amorosa a través dunha linguaxe contida e orixinal, representación en si mesma dos seus últimos versos: Só a poesía é verdadeira / se as palabras reflicten a complexidade / da alma humana”.

Así mesmo, o xurado acorda conceder un accésit aos poemas presentados  baixo o lema "O coello de Alicia que me guía" da autoría de Mariña Castro Fontao: "Polo exquisito control do surrealismo a través dunha linguaxe precisa expresada en versos curtos e cortantes que simbolizan unha visión amarga e descarnada da existencia."

RELATO CURTO:

O xurado integrado por: Javier López Quintáns (Dep. de Lingua Castelá e Literatura), Mª Carme Vivero González (Dep. de Lingua e Literatura Galega) e Servando Lois Silva (Dep. de Grego) acordan por unanimidade outorgar o 1º Premio Mª Vitoria Taboada de Relato Curto a Unha mente intranquila de María Framiñán Davila:  por crear unha historia na que “destaca a súa brevidade e concisión, o manexo dos tempos e a súa forma epistolar”.

Así mesmo, o xurado acorda conceder dous accésit:

Un 1º accésit a Pero antes, de quen era? de Helena Pereiras Villamayor,  por elaborar “unha historia ben construída, sinxela e emotiva, que mantén un ritmo axeitado”

E un 2º accésit a O padriño de Xosé de Martín Villar Gil, por construír “un relato ben resolto, cun elemento sorpresa que resulta congruente coa historia”.

Nomeando

Presentamos nesta entrada o microrrelato gañador na categoría de maiores de 13 ano do concurso convocado polo Concello de Silleda.
A súa autora é María Lamazares (2º bach.) e como podedes comprobar fixo todo un exercicicio de recollida nun texto mínimo dunha gran cantidade de topónimos das parroquias do concello. Lembremos que o tema sobre o que se debían presentar os traballos era o de 'Terra de Trasdeza'



Ti es cuadro de beleza infinda, gravado a lume nas miñas pupilas.
En táboa da Arca de Noé está escrita a túa fundación.
Na ponte dos tempos lame lágrimas a viuva do xefe do castro morto na batalla perdida do tempo. 
Os señores Abades escribiron os nomes dos meus antepasados nos libros vellos dos Pazos.
Nunha caixa de Piñeiro descansarán os meus ósos cansos, cando a víscera que latexa fique por fin parada. Nas rellas da memoria fican lembranzas do avó carboeiro e do avó oleiro. 
Teño a man dúas palabras que se xuntan nunha, si a dor me permite escribir aínda o teu nome: Tras Deza.

Premios de microcurtas e microrrelatos do Concello de Silleda

Na súa terceira edición do certame de microcurtas e microrrelatos do Concello de Silleda o alumnado do Colmeiro obtivo outra vez excelentes resultados pois foron os gañadores de todos os apartados nos que podían concursar.

No apartado de Microcurtas, no que se presentaron 9 creacións, o traballo gañador foi o titulado “A Lagoa Sacra”, presentado por Juan Ares Pérez e Anán Ares González, alumnos do IES Pintor Colmeiro. O traballo describe un dos paraxes do municipio, as Brañas de Xestoso e xa no seu día déramos noticia del neste mesmo blogue. Paga a pena botarlle un ollo porque é un traballlo excelente.

En canto ao certame narrativo, na categoría de máis de 13 anos o traballo premiado foi “Nomeando”, presentado por María Lamazares Taboada, alumna do IES Pintor Colmeiro, baixo o seudónimo Water Parada. A orixinalidade das propostas, e a calidade literaria son algúns dos rasgos destacados polo xurado da narrativa, composto polos xornalistas Blanca Paz (Faro de Vigo) e Pablo Viz (La Voz de Galicia).
A entrega dos galardóns –que consisten en tablets para os gañadores das microcurtas e de e-books para os dos microrrelatos- terá lugar o vindeiro venres día 16 ás 20.00 horas no Salón de Plenos do Concello de Silleda, coincidindo coa celebración do Día das Letras. Así mesmo, os centros aos que pertencen os alumnos/as gañadores levarán tamén un lote de libros en galego.
A concelleira Margarita Campos felicita tanto aos gañadores como ao resto de participantes “que cada vez nos poñen máis difícil a elección”, destacando a calidade dos traballos presentados. O certame xurdiu hai tres anos como fórmula para incentivar o uso do galego entre a poboación máis nova, potenciando ao mesmo tempo a creatividade.

Noticia en Nós TV da presentación do I premio á normalización comercial

Tal e como comentamos nunha entrada anterior, vén de presentarse o I premio Concello de Silleda á normalización comercial e empresarial. O proxecto é resultado da colaboración do ENDL co Concello de Silleda. Neste vídeo reproducimos a noticia tal e como a contaron na canle de televisión Nós TV. Por certo, unha canle que emite en galego: debedes tela todos sintonizada.

Presentación do I premio á normalización comercial e empresarial do Concello de Silleda

Hai un ano publicábamos un informe sobre a situación da sinaléctica en Silleda. Unha das conclusións máis importantes era que, se ben por parte das administracións había un compromiso co uso do galego (case un 90% dos sinais recollidos viñan neste idioma), non sucedía o mesmo por parte dos establecementos comerciais, onde os niveis de uso do galego estaba na veciñanza do 20%. Ante esta situación elaboramos varias propostas de actuación. Unha delas consistía na posta en marcha dun premio que recoñecese o labor daqueles comercios que apostan polo uso do galego na súa actividade empresarial. Propuxémoslle a iniciativa ao Concello de Silleda, quen se puxo en contacto coa asociación local de comerciantes, ECOS, e como vedes foi moi ben recibida. O concurso xa está en marcha e ata o día 17 poden recibirse as notificación dos comercios que opten ao premio. Calquera empresa ou particular pode presentar unha ou varias candidaturas perante a Concellería de Normalización Lingüística, xa por escrito, xa enviando un correo electrónico, a info@silleda.es, indicando o asunto e especificando o nome do establecemento, nome da persoa responsable e teléfono de contacto. As bases da convocatoria poden consultarse nesta ligazón
A foto sacámola da noticia en La Voz de Galicia
A noticia no web do Concello de Silleda
Tamén dan conta da proposta no portal do Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia onde non só recollen a noticia, senón que fan unha redacción propia que mostra que están moi enterados do que estamos a facer para contribuir á normalización da lingua en Silleda.

As  bases do concurso:

Bases 1º PREMIO CONCELLO DE SILLEDA Á NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA NAS EMPRESAS E COMERCIOS by As Ferreiras Silleda

Así é como conta a noticia o Faro de Vigo:
Os comerciantes e empresarios silledenses están chamados a participar no 1º Premio Concello de Silleda á Normalización Lingüística nas Empresas e Comercios, que convoca a Administración local en colaboración con instituto Pintor Colmeiro, a asociación ECOS e a Secretaría Xeral de Política Lingüística coa intención de galardoar a aqueles establecementos que empreguen a lingua galega no seu trato, na cartelería, na facturación e na relación cos medios e a publicidade. 

Premio de Esopías da Fundación EducaBarrié e AGAPEMA

O noso alumno David Cabaleiro (3ºB),  foi o gañador do concurso de esopías convocado pola Fundación Educabarrié en colaboración con AGAPEMA na categoría de ESO e Bacharelato.
David tamén foi o gañador do concurso co convocado no centro e co que o ENDL e o Departamento de Matemáticas promovían a elaboración deste curioso tipo de creación escrita.
Unha esopía é un relato, comentario ou poema cun máximo de 140 caracteres (tweet), onde cada palabra leva un número de letras igual ás sucesivas cifras do número pi: 3,14159265....

Dáse o caso curioso de que a esopía coa que David Cabaleiro gañou o concurso convocado por Educabarrié e AGAPEMA era distinta daqueloutra pola que recibiu o premio no noso centro. Primeiro achegámosvos a esopía coa que gañou o certame do centro:

Son o mito, o fogar acolledor, os berros feros; voz veraz, palabras olvidadas, romance enmeigado, son de Lúa, inmortal soño: lingua de utopía pura

E a obra pola que recibiu o premio esta fin de semana no transcurso da VII Feira Matemática nas instalacións de Palexco (A Coruña):

Vou á cama e durmo, tranquila. Os ventos calan sen razón, silencio alarmante. Síntome esquecida, soa na Lúa. Fantasía, soño, engano de agonía cega.

Quen son, quen fun?

Quen son, quen fun?

1º premio da zona de Santiago da quinta edición do Concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto. Realizado por David Cabaleiro Otero

Sobran as palabras

Sobran_as_palabras by As Ferreiras Silleda

Texto que recibiu o sengundo premio no Concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto. Realizado pola alumna Mariña Castro Fontao

Premios videoghit 3.0

Premio ao mellor actor/actriz infantil
Autor: Manuel Colmenero, IES Colmeiro
Tema: Ícaro, de Vicky Polard

Premio ao Mellor vestiario
Autor: David, Diego, Isidro e Martín, IES Colmeiro
Tema: A chaqueta de lana, de Heredeiros da Crus

Premio Mellor actriz. Autor: Rebeca Sesto,
 IES Colmeiro Tema: Adiante, de Ruxe Ruxe

Premios do concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto

O IES Pintor Colmeiro foi o que máis alumnos clasificou para a final da quinta edición do Concurso Coca Cola Novos Talentos de Relato Curto. Exactamente, a metade dos seis finalistas do sector de Santiago procedían do noso centro. David Cabaleiro Otero foi o gañador zonal, en segundo lugar quedou Mariña Castro Fontao e no cuarto Juan Ares Pérez. Os tres finalistas acudiron á entrega de premios que se celebrou o pasado venres no Salón Rexio da Sociedade Círculo das Artes de Lugo.
A foto procede do Faro de Vigo

Alcatraz

Temos gañadora da III edición do Videoghit na súa edición máis internacional xa que desta volta presentáronse 21 traballos, tanto do noso centro como do IES As Barxas (Moaña, o Rosalía de Castro e a Compañía de María (de Santiago). A autora foi Raquel Bibian, alumna de 2º de bacharelato do IES Pintor Colmeiro, con esta adapatación do tema de Ataque Escampe. O seu traballo foi considerado extraordinario pois ademais do premio ao mellor vídeo tamén levou os galardóns de Mellor Actor e Mellor Tradución. Os medios deron conta desta información. E de quererdes ter toda a información, basta con premer aquí.

Entrega dos premios aos carteis do Correlingua 2013

Un ano máis volvimos a convocar o concurso de premios aos carteis dos participantes na edición Correlingua deste ano.
As gañadoras foron Alba Fuentes Pérez (1ºB), Victoria Requeijo Castro (1ºB) e Gala Sáncez García (1ºB) . Velaquí cartel polo que recibiron o primeiro premio:

 

E o segundo premio, realizado por Ramón Rodríguez Villanueva (2ºB), David Granja Fernández (2ºB) e Alejandro González Maril (2ºB):

 Aproveitamos a presenza de Antonio Reigosa no noso centro para que fose el quen lle entregara os agasallos aos alumnos gañadores.

Reigosa entregando o 2º premio

 Presentación do traballo gañador







Antonio Reigosa coas gañadoras do concurso

Gañadores da fase provincial do Concurso Novos Talentos de Coca-cola

Coca Cola_Lugo_24 Maio 2013_19h 45m by As Ferreiras Silleda

Juan Ares Pérez, David Cabaleiro Otero e Mariña Castro Fontao foron premiados na fase provincial do Concurso Novos Talentos de Coca-cola, premio relato curto. Parabéns aos tres.

Carteis con lema para Correlingua 2013

Carteis con lema para Correlingua 2013 on PhotoPeach

Velaquí están retratados os carteis que valoraremos para premiar pola súa confección e orixinalidade. Foron os usados o pasado martes na edición do Correlingua en Silleda.

Participación no Premio Leixaprén 2013

O Premio Leixaprén concedido pola coordinadora Galega de ENDL, é un galardón de recoñecemento á defensa e promoción da lingua galega; foi creado no ano 1999 a iniciativa do IES Poeta Añón de Outes e asumido pola Coordinadora Leixaprén de Equipos de Normalización Lingüística. A partir do curso 2011-2012, o premio pasa a ser organizado pola CGENDL, como unha actividade aberta á participación de todos os Equipos de Normalización Lingüística dos centros de Ensino de Galicia, coa intención de lle dar continuidade ao obxectivo central co que naceu.
A Coordinadora solicita a participación dos ENDL para determinar a quen se lle concederá o premio cada ano. Como este ano o ámbito escollido para o premio Leixaprén é o do deporte, desde o Equipo de Normalización pedímos a colaboración do Ciclo de Actividades Físicas no Media Natural para que nos axudaran a escoller entre estes 4 deportistas:

Gustavo César Veloso (Vilagarcía de Arousa) Ciclista profesional. Comezou a súa carreira con innumerables vitorias como corredor afeccionado. Na súa etapa profesional, iniciado en 2001 pasou por diferentes equipos do Estado Español e Portugal, até que en 2007 ingresou no único equipo galego deste rango, o Karpin Galicia, despois Xacobeo Galicia. Nesta xeira, obtivo os seus mellores trunfos, vencendo na Volta a Catalunya 2008 e acadando a novena etapa da Volta a España 2009. Hoxe en día forma parte do equipo profesional Andalucía. Gustavo utiliza habitualmente a lingua galega, tanto nas súas manifestacións públicas e en medios de comunicación, como nas numerosas charlas e coloquios aos que é convidado, especialmente nos centros de ensino galegos ou asociacións e centros culturais.

 Javier Gómez Noya (Basilea, Suíza) Fillo de emigrantes galegos, criouse na cidade de Ferrol, onde reside, e adestra en Pontevedra, onde está o Centro Galego de Tecnificación Deportiva. Triatleta de enorme prestixio mundial, é un dos maiores referentes do deporte galego na actualidade. Participou nos Xogos Olímpicos de Pekín e de Londres, en 2012, onde acadou a medalla de prata. Foi campión do Mundo en tres ocasións, as mesmas que foi tamén campión europeo. Pertence ao Club de Triatlón Cidade de Lugo Fluvial. Gómez Noya utiliza o galego habitualmente en medios de comunicación, charlas e manifestacións públicas, e ten defendido publicamente o valor e importancia do uso da nosa lingua.

 Pilar Neira Martínez (Londres, Inglaterra) Criouse na cidade da Coruña. Foi xogadora de balonmán e de fútbol. Comezou como futbolista en 1976 no histórico Karbo CF da Coruña, co que acadou tres campionatos de España. Tamén xogou no Marabillas e no Brigantium. A súa carreira como adestradora de fútbol desenvolveuna nos clubes Orzán e Imperator, e actualmente dirixe o clube Victoria. Foi designada adestradora de da selección galega de fútbol feminino, disputando dende aquela varios encontros internacionais. Firme defensora do deporte feminino, e presidenta e fundadora da Asociación de Mulleres Deportistas de Galicia. Criada nun ambiente social e familiar no que o galego estaba ausente, desenvolve actualmente toda a súa vida persoal e pública no noso idioma, sendo unha firme defensora do seu uso en todos os ámbitos.

 Vero Boquete (Santiago de Compostela) Considerada unha das mellores futbolistas do mundo na actualidade, comezou a súa traxectoria deportiva no Xuventú de Aguiño en 2001. Xogou posteriormente no Prainsa Zaragoza e no RCD Espanyol de Barcelona, onde comezou a acadar sona como dianteira. A partir de 2010 comeza o seu periplo mundial en clubes estadounidenses e rusos, e hoxe milita no equipo sueco, participante na Champions, Tyresö FF. Acadou diversos títulos estatais e internacionais e forma parte da selección española de fútbol. Tamén, desde 2007 é a abandeirada da selección galega de fútbol, sendo unha firme defesnsora da súa existencia. Verónica utiliza a lingua galega en manifestacións públicas, medios de comunicación, ou charlas divulgativas, en diferentes entidades do país.